Z perspektywy absolwenta: Antoni Rochala

Wspomniał Pan, że jest z jedną z wielu osób, które skorzystały z możliwości udziału w programie Erasmus+. Jak ocenia Pan tę przygodę? Jakie były różnice między zajęciami w Polsce a tymi we Włoszech?

Na pewno były bardzo duże różnice między oczekiwaniami a rzeczywistością, ponieważ miałem to szczęście w nieszczęściu, że pojechałem na pierwszego Erasmusa w lutym 2020 roku i to było akurat wtedy, kiedy zaczęła się pandemia. Z tego powodu tylko dwa pierwsze tygodnie chodziłem na studia stacjonarnie na Uniwersytecie w Sienie w centrum Toskanii, a po tym czasie pojawiły się restrykcje i ograniczenia, więc zajęcia były prowadzone zdalnie. Tak naprawdę bardzo odbiegało to od normy, bo przez pierwsze miesiące nie można było w zasadzie wychodzić z domu. Na szczęście razem z moją przyjaciółką ze studiów Julką mieszkaliśmy w takiej posiadłości uniwersyteckiej, w której zakwaterowanych było bardzo dużo studentów z różnych uniwersytetów, głównie z naszego, ale też z innych uczelni. Byli to przede wszystkim Włosi z południa. Tak naprawdę przez cały ten wyjazd nie poznałem żadnego sieneńczyka. Doszło więc do tego, że wszyscy byliśmy zamknięci w tej samej przestrzeni i trzeba było bądź co bądź wchodzić w te interakcje, żeby nie zwariować. W moim przypadku nie był to zatem standardowy Erasmus, podczas którego się głównie studiuje i podróżuje. Mój pobyt we Włoszech różnił się od takiego tradycyjnego wyjazdu, ale okazał się na pewno bardzo potrzebnym doświadczeniem w moim życiu.

Jak ważna podczas pobytu na Erasmusie jest znajomość języka używanego na co dzień w danym kraju?

Bardzo cenna była rada, którą dostałem od Pani Profesor Magajewskiej. Pamiętam, że kiedy usłyszała, że wybieramy się z Julką na Erasmusa, powiedziała do nas: – Pamiętajcie, mówcie tylko po włosku, nie używajcie angielskiego ani żadnych innych języków. Oczywiście początkowo razem z moją przyjaciółką popatrzyliśmy na siebie ze zdumieniem, ale później pomyśleliśmy, że może faktycznie spróbujemy stosować się do tego zalecenia, chociaż pewnie gdzieś tam z tyłu głowy mieliśmy myśl, że jest to niewykonalne, bo nasz włoski był jeszcze wtedy na dość słabym poziomie. W każdym razie pojechaliśmy do tej Sieny i próbowaliśmy od samego początku mówić po włosku i ku naszemu zdumieniu po miesiącu naprawdę dobrze już nam szło. Uważam, że każdy, kto jedzie na Erasmusa, też powinien z tej rady skorzystać i jednak jeżeli uczy się konkretnego języka, nie uciekać się do kół ratunkowych, jakimi są inne popularne języki, jak język angielski, tylko właśnie skupić się na języku, który studiuje w danej chwili, bo naprawdę taki wyjazd daje więcej niż jakiekolwiek zajęcia na uczelni.

Na ile studiowanie italianistyki przygotowało Pana do życia we Włoszech?

Myślę, że te zajęcia przygotowały mnie rewelacyjnie! Mogę powiedzieć, że pod względem słownictwa nasz Wydział naprawdę jest świetny. Nie chcę, żeby zabrzmiało to nieskromnie, ale sam czuję się momentami dużo mądrzejszy niż Włosi (śmiech). Kilka razy miałem taką sytuację u nas w laboratorium, że ktoś nie wiedział, jak nazywa się poszczególny przyrząd. Włosi, nie wiem, czy w całych Włoszech, czy tylko w Toskanii, gdy nie wiedzą, jak coś nazwać, mówią coso, czyli np. „podaj mi to coś”. W mojej obecności bardzo często właśnie używali tego słowa, a ja pytałem i doprecyzowywałem, czy chodzi im o tę konkretną rzecz, nazywając ją po włosku. Zdumiewali się, skąd znam to słowo. Dla mnie było to bardzo zabawne doświadczenie, gdyż miałem w głowie to, że języka włoskiego uczyłem się krok po kroku, a oni tą mową posługują się od zawsze. Chwilę później zdałem sobie sprawę, że jednak włoski jest zbyt obszernym językiem i za bardzo zróżnicowanym, żeby faktycznie znać wszystkie słowa. Niemniej jednak jest to na pewno taka historia, którą wspominam z uśmiechem na twarzy i chętnie ją przytaczam jako anegdotę.

Jakie rady miałby Pan dla maturzystów, którzy myślą o wyborze filologii włoskiej jako kierunku do studiowania?

Dla takich osób miałbym tylko jedną radę: żeby nie zastanawiały się wcale i jeżeli mają chociażby przez chwilę taki pomysł, żeby wybrać język włoski, to są to takie myśli, które moim zdaniem nie pojawiają się przypadkiem w głowie i należy je po prostu zmienić na czyny, iść na tę filologię włoską i zobaczyć, że te studia to drzwi do świata. To naprawdę język, który otwiera bardzo wiele ścieżek kariery. Jest bardzo uniwersalny, nadal, co ciekawe, bardzo niszowy i wciąż na rynku pracy jest stosunkowo mało osób, które znają ten język na tyle dobrze, żeby być w stanie się komunikować między sobą. Bardzo dużo firm o różnym profilu szuka pracowników, którzy rozmawiają po włosku. A jeżeli ktoś ma do tego jakiś ukryty, dodatkowy talent, to jest to zawsze kolejny atut, który – tak jak w moim przypadku – można po prostu wykorzystać jako narzędzie w pracy w jakiejkolwiek dziedzinie za granicą.

Rozmowę przeprowadzono w listopadzie 2022 roku.

Interesujesz się kulturą Włoch? Marzysz o tym, by biegle władać językiem włoskim i wykorzystywać go w pracy zawodowej? Zapoznaj się z zasadami rekrutacji na poniższe kierunki: